Door Jarcine Spaander (Directeur-bestuurder)
In mijn kennismakingsronde heb ik regelmatig de vraag gehoord: ‘ik weet niet wat mijn rol is of wat ik kan toevoegen aan het verbond?’ En in gesprekken met partijen in het eco-systeem, hoor ik: ‘Wat is eigenlijk de rol van NAV? Toch niet weer een netwerk?’. Begrijpelijke vragen. Zeker in de pioniersfase waarin we zitten. En deze vragen helpen om steeds scherper te krijgen waar we van zijn en steeds meer te doen wat bij ieder past. Dus blijf vragen stellen, vragen openen ons denken, antwoorden niet.
In mijn eerste tien dagen stapte ik op de fiets langs tien maatschappelijke initiatieven, in buurten waar ik eerlijk gezegd niet vaak kom. Wat ik daar zag, maakte diepe indruk. Waardevolle en krachtige organisaties, gedragen door gedreven leiderschap. Organisaties die zich blijven ontwikkelen en zich inzetten voor wat er écht toe doet, ook als ruggensteun en financiële middelen soms ontbreken. Deze teams en leiders verdienen een podium in de stad. Wat een inspiratie!
Daarna maakte ik kennis met bedrijven, corporates én MKB, waar vaak het beeld leeft dat zij vooral geldgedreven zijn. Ik kan iedereen aanraden zelf eens langs deze dertig bondgenoten te gaan. In de voorbereiding zie ik op websites en in jaarverslagen verrassend veel aandacht voor maatschappelijke impact. Maar belangrijker nog: in de gesprekken voel ik oprechte motivatie en een gezamenlijke zoektocht naar hoe zij méér van betekenis kunnen zijn voor Amsterdam.
Ook sprak ik met betrokken Amsterdammers en familiestichtingen. Mensen die diep geworteld zijn in de stad, met veel ervaring en maatschappelijke betrokkenheid. Geen organisaties die zij vertegenwoordigen, maar individuen die op persoonlijke titel willen bijdragen. Dat brengt mooie vragen met zich mee: hoe kan ik persoonlijk bijdragen? Juist in deze gesprekken ontstaan snel waardevolle inzichten en ideeën. Met hun netwerken, korte lijnen en ondernemende creativiteit vormen zij een onmisbare groep binnen het verbond.
De fondsen speelden een grote rol bij de selectie van de initiatieven. Na samen terug te blikken, keken we vooral vooruit. Zij blijven graag betrokken om gezamenlijk te ontdekken hoe deze samenwerking — met meerdere perspectieven aan tafel — zich verder ontwikkelt. Ook buiten Amsterdam is dit leerzaam en relevant.
En als laatste ontmoette ik de burgemeester, beschermvrouwe van ons verbond. Zij luisterde aandachtig en oprecht naar mijn eerste indrukken en naar de waardevolle verbindingen die nu al ontstaan. En als wij 27 oktober, de verjaardag van Amsterdam, jaarlijks willen inzetten voor een blijvend cadeau aan de leefbaarheid van de stad, ondersteunt zij dit volledig.
Alles bij elkaar bevestigt dit wat ik in deze eerste honderd dagen heb gevoeld.
